Με αφορμή τη δημοσιότητα που έλαβαν αποφάσεις του Ελεγκτικού Συνεδρίου για επιδίκαση αναδρομικών διαφορών συντάξεων σε δικαστικούς λειτουργούς γράφαμε ότι η νομολογία του συγκεκριμένου Δικαστηρίου επιτρέπει τη διεκδίκηση συναφών διαφορών συντάξεων σε δημόσιους υπαλλήλους γενικά. Τούτο, καθώς είχε ήδη κριθεί με την υπ΄ αριθμ. 2020/2020 απόφαση της Ολομελείας του ότι οι συντάξεις όλων των δημοσίων υπαλλήλων θα πρέπει να τελούν σε εύλογη αναλογία με τις αποδοχές ενέργειάς τους, έτσι ώστε να μην επέρχεται ανατροπή στο επίπεδο αξιοπρεπούς διαβίωσής τους, ενόψει και της συνταγματικά προβλεπόμενης προστασίας της θέσης τους με σκοπό την αμερόληπτη άσκηση των καθηκόντων τους. Το ακριβές επίπεδο αυτής της εύλογης αναλογίας το Δικαστήριο απείχε να κρίνει, καθώς αυτό επαφίεται στη νομοθετική εξουσία.

Ηδη με την 73/2023 απόφαση του Πέμπτου Τμήματος του Δικαστηρίου η εύλογη αναλογία μισθού – κύριας σύνταξης ορίσθηκε για τη συγκεκριμένη περίπτωση αξιωματικού μεσαίας βαθμίδας του Ελληνικού Στρατού επί της οποίας έκρινε στο 55% των αποδοχών ενεργείας.

Είναι αυτονόητο ότι η ως άνω εύλογη αναλογία εξαρτάται από τη θέση, το βαθμό και την ιδιότητα του δημοσίου λειτουργού, ο οποίος συνταξιοδοτείται. Πάντως, ενόψει και της συνταγματικής προστασίας των αποδοχών των δικαστικών λειτουργών, η ως άνω αναλογία δεν μπορεί να ξεπεράσει το όριο του 60% των αποδοχών ενεργείας που έχει ήδη κριθεί ως εύλογο από το Μισθοδικείο για την ως άνω κατηγορία δημοσίων λειτουργών.

Επαναλαμβάνουμε ότι ως προς τον ιδιωτικό τομέα δεν έχει διαμορφωθεί αντίστοιχη νομολογία, αλλά πάντα θα υφίστανται περιπτώσεις όπου η σύνταξη που απονέμεται θα θέτει ζητήματα τήρησης των συνταγματικών διατάξεων περί σεβασμού της αξιοπρέπειας του προσώπου, όσο και διατάξεων διεθνών συμβάσεων περί προστασίας της περιουσίας του.