του Βασίλη Παπαδόπουλου
Διοικητική Δίκη τεύχος 4/2023 σελ. 551 (σε μορφή PDF)
Το άρθρο ασχολείται με την τήρηση της αρχής μη επαναπροώθησης, σε διεθνές και ιδιαίτερα σε Ευρωπαϊκό επίπεδο, υπό το φως της πρόσφατης νομολογίας του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, η οποία ενίοτε έχει αναφερθεί ως στροφή στη νομολογία του ως προς την απαγόρευση των ομαδικών απελάσεων, καθώς και ως προς την τήρηση των διεθνών υποχρεώσεων μιας χώρας, έναντι αλλοδαπών που επιχειρούν είσοδο σε μια χώρα, σε μαζικούς αριθμούς.
…. Οι μαζικές είσοδοι είναι αυτονόητο ότι θέτουν σε κρίση τα συστήματα ασύλου ακόμη και αναπτυγμένων κρατών, ιδίως στην περίπτωση έλλειψης διεθνούς συνεργασίας για την αντιμετώπιση αυτών. Θέτουν σε κίνδυνο ταυτόχρονα πολλές φορές ακόμη και την ίδια τη δημόσια τάξη, ενίοτε ίσως ακόμη και τη δημόσια ασφάλεια των χωρών υποδοχής. Όμως, καμία τέτοια κρίση δεν είναι ικανή να αναιρέσει την υποχρέωση σεβασμού της αρχής μη επαναπροώθησης. Τούτο, καθώς η απαγόρευση υποβολής σε βασανιστήρια ή απάνθρωπη ή εξευτελιστική μεταχείριση, είναι μία από τις πιο θεμελιώδεις αρχές σε μια δημοκρατική κοινωνία. Συνιστά δε μια αξία στενά συνδεδεμένη με το σεβασμό στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια, αποτελώντας την ουσία του Διεθνούς Δικαίου Προστασίας των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου. Η δε Σύμβαση της Γενεύης αποτελεί ίσως την πρώτη και καθοριστικότερη σύμβαση στην εξέλιξη του Διεθνούς Δικαίου Προστασίας των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου μετά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο που έθεσε τις βάσεις των σημερινών δημοκρατικών κοινωνιών, ενώ η αρχή της μη επαναπροώθησης αποτελεί τη θεμελιωδέστερη διάταξη αυτής.
Το άρθρο σε μορφή PDF από το περιοδικό “Διοικητική Δίκη” τ.4 2023
Λέξεις κλειδιά:
