του Βασίλη Παπαδόπουλου Επετηρίδα Δικαίου Προσφύγων και Αλλοδαπών 2021 – 2022  σελ. 469

Το άρθρο καταδεικνύει την ανάγκη ύπαρξης ενός ρυθμιστικού πλαισίου χορήγησης αδείας διαμονής για λόγους ανθρωπιστικούς,  που δεν έχουν εκ των προτέρων προβλεφθεί από την οικεία νομοθεσία. Σχετικές δε νομοθετικές προβλέψεις, που πρόσφατα καταργήθηκαν ή περιορίστηκαν αποτελούσαν το τελευταίο καταφύγιο μιας νομοθεσίας που οφείλει να περιορίζει τις γκρίζες ζώνες που περιθωριοποιούν πολίτες τρίτων χωρών. Με βάση δε την θεμελιώδη αρχή του κοινωνικού κράτους δικαίου που προβλέπεται από το άρθρο 25 του Συντάγματος, το δίκαιο της Ευρωπαϊκής Ενωσης, αλλά και το προστατευτικό πλαίσιο των διατάξεων διεθνών συνθηκών που προστατεύουν δικαιώματα πολιτών, χωρίς διάκριση λόγω ιθαγένειας, όπως ανωτέρω αναλύθηκε, η στάθμιση, με βάση την αρχή της αναλογικότητας, του δημοσίου συμφέροντος υποχωρεί έναντι της προστασίας των δικαιωμάτων του συγκεκριμένου προσώπου.

Η κατάργηση δε και ο περιορισμός των σχετικών προβλέψεων της οικείας νομοθεσίας, παρά το ότι και αυτές μόνο ατελώς υποστήριζαν το αναγκαίο προστατευτικό πλαίσιο, δεν προάγει την ως άνω αρχή του κοινωνικού κράτους δικαίου και συντελεί στην εκ νέου δημιουργία γκρίζων ζωνών, εντός των οποίων, θεμελιώδη δικαιώματα, όπως αυτό της ελευθερίας του προσώπου, αλλά ενίοτε και της προστασίας της υγείας και της ίδιας της ζωής (μέσω της στέρησης αναγκαίων μέσων επιβίωσης) τίθενται σε κίνδυνο.

Ετσι,  η αντιμετώπιση του φαινομένου της ύπαρξης μεταναστών χωρίς χαρτιά στην Ελλάδα απαιτεί μια συνολικότερη νομοθετική ρύθμιση, που θα επικαιροποιεί, μεταξύ άλλων, και τις ρυθμίσεις του ν. 3907/2011, για όσες περιπτώσεις είναι αδύνατη η απομάκρυνση πολίτη τρίτης χώρας και θα τις συναρμόζει με το σύστημα χορήγησης αδειών διαμονής, έτσι ώστε να αποφευχθούν φαινόμενα παραμονής πολιτών τρίτων χωρών χωρίς νομιμοποιητικά έγγραφα’.