ΤΡΟΧΑΙΟ ΑΤΥΧΗΜΑ – Δέχεται έφεση – Ακυρώνει πρωτοβάθμια απόφαση που απέρριψε αγωγή συγγενών πεζής θανούσης – Επιδίκαση χρηματικής ικανοποίησης λόγω ψυχικής οδύνης

 ΕΦΕΤΕΙΟ ΑΘΗΝΩΝ

10^ο ΤΜΗΜΑ ΜΟΝΟΜΕΛΕΣ

ΑΡΙΘΜΟΣ ΑΠΟΦΑΣΗΣ 4447/2024

…αποδείχθηκε ότι ο πρώτος εναγόμενος κινούταν με ταχύτητα υπερβολική για τις περιστάσεις (ύπαρξη διάβασης πεζών, πυκνή κυκλοφορία πεζών) ταχύτητα που υπερέβαινε το όριο των 50 χλμ./ώρα, και ανερχόταν στα 67 χλμ./ώρα περίπου από τα εξής στοιχεία: α) με βάση την σφοδρότητα της σύγκρουσης που είχε ως αποτέλεσμα να εκτιναχθεί η πεζή σε απόσταση 6 περίπου μέτρων, β) από το γεγονός ότι στην πεζή προκλήθηκαν βαρείες κρανιοεγκεφαλικές και θωρακικές κακώσεις που προκάλεσαν τον θάνατό της, και γ) από την απόσταση που διάνυσε η μοτοσικλέτα συρόμενη στο οδόστρωμα (βλ. σχετ. και την από 16.01.2024 τεχνική έκθεση που προσκομίζουν οι ενάγοντες και ήδη εκκαλούντες). Η αυξημένη ταχύτητα της μοτοσικλέτας επέδρασε και στη δυνατότητα του πρώτου εναγόμενου οδηγού της μοτοσικλέτας να διενεργήσει αποφευκτικό ελιγμό. Ειδικότερα, αν και αντιλήφθηκε την πεζή και προσπάθησε να διενεργήσει αποφευκτικό ελιγμό αριστερά, η υπερβολική για τις περιστάσεις ταχύτητα δεν επέτρεψε να καταστεί ο ελιγμός αυτός αποτελεσματικός ως προς την αποφυγή της παράσυρσης. Αντίθετα, αν ο πρώτος εναγόμενος είχε μειώσει την ταχύτητα της μοτοσικλέτας πλησιάζοντας στη διάβαση πεζών, όπως όφειλε σύμφωνα με το άρθρο 39 παρ. 2 του ΚΟΚ, τότε θα είχε μεγαλύτερο χρονικό περιθώριο από τη στιγμή που αντιλήφθηκε την πεζή να αντιδράσει με αποφευκτικό ελιγμό, ή να ακινητοποιήσει την μοτοσικλέτα με πέδηση.

Με βάση τα ως άνω, υπαίτιος του ένδικου ατυχήματος υπήρξε ο πρώτος εναγόμενος, ο οποίος, οδηγώντας αμελώς και χωρίς να καταβάλει την επιμέλεια που όφειλε και μπορούσε να καταβάλει ως μέσος συνετός οδηγός, δεν οδηγούσε με σύνεση και διαρκώς τεταμένη προσοχή, δεν είχε ρυθμίσει την ταχύτητα του λαμβάνοντας υπόψη του τις επικρατούσες συνθήκες και δη τα χαρακτηριστικά της οδού (ύπαρξη διάβασης πεζών, συμβολή με πεζόδρομο και αυξημένη κίνηση πεζών), κινούταν με υπερβολική για τις περιστάσεις ταχύτητα και πάνω από το όριο των 50 χλμ./ώρα, ενώ, αν και πλησίαζε σε διάβαση πεζών με κάθετη σήμανση αλλά χωρίς φωτεινή σηματοδότηση, δεν μείωσε την ταχύτητά του τόσο ώστε να μην εκθέτει σε κίνδυνο τους πεζούς που την χρησιμοποιούν ή εισέρχονται σε αυτή, παραβιάζοντας τις από τις διατάξεις των άρθρων 12 παρ. 1, 19 παρ. 1, 20 παρ. 1 και άρθρ. 39 παρ. 2 του ΚΟΚ υποχρεώσεις του. Ωστόσο, και η πεζή βαρύνεται με συνυπαιτιότητα ως προς την πρόκληση του ένδικου ατυχήματος, αφού, αν και προσπάθησε να διασχίσει το οδόστρωμα σε σημείο που υπήρχε διάβαση πεζών (έστω και αν αυτή είχε σχεδόν ολοκληρωτικά καταληφθεί από σταθμευμένο όχημα), η κυκλοφορία στην οποία δεν ρυθμίζεται από φωτεινούς σηματοδότες, δεν κατέβαλε την προσοχή που όφειλε και μπορούσε να καταβάλει και για τον λόγο αυτό δεν αντιλήφθηκε την μοτοσικλέτα που πλησίαζε με μεγάλη ταχύτητα και κατέβηκε στο οδόστρωμα χωρίς να λάβει υπόψη της την απόσταση που βρισκόταν το όχημα που πλησίαζε και την ταχύτητά του, παραβαίνοντας με τον τρόπο αυτό την υποχρέωσή της από τη διάταξη του άρθρου 38 παρ. 4 περ. δ του ΚΟΚ. Εν όψει των ανωτέρω, κατά την κρίση του Δικαστηρίου τούτου, ο πρώτος εναγόμενος και ήδη εφεσίβλητος είναι συνυπαίτιος του ένδικου δυστυχήματος σε ποσοστό 60%, η δε ….  είναι συνυπαίτια σε ποσοστό 40%.

Το πρωτοβάθμιο Δικαστήριο που με την εκκαλούμενη απόφαση του έκρινε ως αποκλειστικά υπαίτια την ως άνω πεζή εσφαλμένα εκτίμησε τις αποδείξεις και για το λόγο αυτό θα πρέπει η εκκαλούμενη να εξαφανιστεί, γενομένου δεκτού του μοναδικού λόγου της έφεσης ως βάσιμου κατ’ ουσία, όχι μόνο ως προς το ζήτημα της υπαιτιότητας πρόκλησης του επίδικου ατυχήματος, αλλά συνολικά, ήτοι και ως προς την αιτούμενη χρηματική ικανοποίηση λόγω ψυχικής οδύνης, που συνέχεται αναγκαστικά με το κεφάλαιο της υπαιτιότητας (βλ. σχετ. ΑΠ 1092/2002 ΕλλΔνη 45. 152, Εφ.Αιγ. 27/2019 ΝΟΜΟΣ, Εφ.Πειρ. 517/2015, Εφ.Αθ. 781/2009 ΝΟΜΟΣ). Η θανούσα κατά το επίδικο δυστύχημα …., ήταν γεννημένη στις …… και κατά τον χρόνο που έλαβε χώρα το δυστύχημα ήταν ηλικίας … ετών. Από τον γάμο της με τον …..  απέκτησε ένα τέκνο, την …, ήτοι την πρώτη των εναγόντων, η οποία μαζί με τον δεύτερο των εναγόντων σύζυγό της και την τρίτη ενάγουσα, που είναι τέκνο των δύο πρώτων, απάρτιζαν την οικογένεια της θανούσας. Η τρίτη των εναγόντων είναι ανήλικη και έχει γεννηθεί στις ….., ήτοι κατά τον χρόνο θανάτου της γιαγιάς της ήταν … ετών. Με όλους τους ως άνω αναφερόμενους εξ αίματος συγγενείς της διατηρούσε στενές σχέσεις αγάπης, στοργής, εκτίμησης και σεβασμού. Λόγω του θανάτου του οικείου τους, οι ως άνω συγγενείς της αισθάνθηκαν πόνο και θλίψη, ήτοι υπέστησαν ψυχική οδύνη για την οποία δικαιούνται χρηματική ικανοποίηση, το ύψος της οποίας ανέρχεται, κατά την κρίση του Δικαστηρίου, στο ποσό των πενήντα χιλιάδων (50.000) ευρώ για την πρώτη των εναγόντων θυγατέρα της θανούσας, στο ποσό των είκοσι χιλιάδων (20.000) ευρώ για τον δεύτερο των εναγόντων γαμπρό της και στο ποσό των τριάντα χιλιάδων (30.000) ευρώ για την τρίτη των εναγόντων εγγονή της θανούσας. Τα παραπάνω ποσά κρίνονται εύλογα και δίκαια, σύμφωνα με την αρχή της αναλογικότητας μεταξύ του χρησιμοποιούμενου μέτρου και του επιδιωκόμενου σκοπού που απορρέει από τη συνταγματική αρχή του κράτους δικαίου, μετά τη συνεκτίμηση των συνθηκών κάτω από τις οποίες έλαβε χώρα η αδικοπρακτική συμπεριφορά του πρώτου εναγόμενου οδηγού της ασφαλισμένης στη δεύτερη εναγόμενη ασφαλιστική εταιρία μοτοσικλέτας, του ποσοστού της συνυπαιτιότητας του πρώτου εναγόμενου και της ίδιας της θανούσας, ως προς την πρόκληση του δυστυχήματος, του μέγεθος και της έντασης της οδυνηρής εμπειρίας που βίωσαν οι ενάγοντες από την απώλεια ενός τόσο προσφιλούς και οικείου προσώπου, τον στενό συναισθηματικό σύνδεσμό τους και το βαθμό της συγγένειας που συνέδεε τον καθένα τους με την θανούσα, την ηλικία της τελευταίας (…. ετών), καθώς και της κοινωνικής και οικονομικής κατάστασης των διαδίκων μερών, πλην της δεύτερης εναγόμενης ασφαλιστικής εταιρίας της οποίας η ευθύνη είναι εγγυητική…