Ακύρωση της προσβαλλομένης απόφασης -Οι ημέρες επιδότησης λόγω ασθένειας προστίθενται στις ημέρες πραγματικής απασχόλησης, ακόμη και στην περίπτωση της συνταξιοδότησης λόγω αναπηρίας – Η περίοδος των αμέσως προηγουμένων του χρόνου εκδήλωσης της αναπηρίας πέντε ετών, εντός των οποίων πρέπει να έχουν πραγματοποιηθεί 600 από τις ημέρες εργασίας του αιτούντος σύνταξη λόγω αναπηρίας, επεκτείνεται για τον αντίστοιχο προς την επιδότηση χρόνο.

ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟ ΑΘΗΝΩΝ

Αριθμός απόφασης 7052/2022

2. Επειδή, στο τρίτο μέρος του ν. 2084/1992 «Αναμόρφωση της Κοινωνικής Ασφάλισης και άλλες διατάξεις» (Α΄ 165) περιέχονται ρυθμίσεις για τους ασφαλιζόμενους στους φορείς κοινωνικής ασφάλισης από 1.1.1993. Ειδικότερα, προβλέπεται στο άρθρο 25, υπό τον τίτλο «Προϋποθέσεις συνταξιοδότησης λόγω αναπηρίας», ότι: «1. Ο ασφαλισμένος δικαιούται σύνταξη αναπηρίας, αν έγινε ανάπηρος κατά την έννοια των διατάξεων της παρ. 5 του άρθρου 28 του α.ν. 1846/1951 (ΦΕΚ 179 Α΄) όπως τροποποιήθηκε με το άρθρο 27 του ν. 1902/1990 και τις παρ. 4 και 5 του άρθρου 12 του ν. 1976/1991 (ΦΕΚ 184 Α΄) και έχει πραγματοποιήσει στην ασφάλιση α) τριακόσιες (300) ημέρες ή ένα (1) έτος εργασίας και δεν έχει συμπληρώσει το 21ο έτος της ηλικίας. Οι πιο πάνω 300 ημέρες ή ένα έτος εργασίας αυξάνονται προοδευτικά σε 1.500 ημέρες ή 5 έτη εργασίας με την προσθήκη ανά 120 ημερών ή 5 μηνών εργασίας κατά μέσο όρο για κάθε έτος ηλικίας πέραν του 21ου ή β) έχει πραγματοποιήσει τουλάχιστον χίλιες πεντακόσιες (1.500) ημέρες ή 5 έτη εργασίας, από τις οποίες τις εξακόσιες (600) ημέρες ή δύο (2) έτη μέσα στα πέντε (5) έτη τα αμέσως προηγούμενα από εκείνο που έγινε ανάπηρος. Αν κατά τη διάρκεια των πέντε αυτών ετών ο ασφαλισμένος έχει επιδοτηθεί για ασθένεια ή ανεργία ή έχει συνταξιοδοτηθεί, η περίοδος των πέντε ετών επεκτείνεται για τον αντίστοιχο προς την επιδότηση ή συνταξιοδότηση χρόνο, ή γ) έχει πραγματοποιήσει τέσσερις χιλιάδες πεντακόσιες (4.500) ημέρες ή δεκαπέντε (15) έτη εργασίας οποτεδήποτε. …».

3. Επειδή, εξάλλου, στο άρθρο 40 του ως άνω νόμου, όπως αντικαταστάθηκε με το άρθρο 40 ν. 3996/2011 (Α΄ 170), ορίζεται ότι: «1. Ως χρόνος ασφάλισης στους φορείς κοινωνικής ασφάλισης λογίζεται, πλην του χρόνου πραγματικής ή προαιρετικής ασφάλισης: α) … β) … γ) ο χρόνος επιδότησης λόγω ασθένειας και μέχρι 300 ημέρες, καθώς και ο χρόνος επιδότησης λόγω τακτικής ανεργίας και μέχρι 300 ημέρες, δ)…».

4. Επειδή, κατά την έννοια της παρ. 2 του άρθρου 40 του ν. 2084/1992 (ενταγμένου στο τρίτο μέρος του νόμου), οι ημέρες επιδότησης λόγω ασθένειας ή τακτικής ανεργίας συνυπολογίζονται, με τον προβλεπόμενο περιορισμό των 300 ημερών, όχι μόνο για τη θεμελίωση συνταξιοδοτικού δικαιώματος λόγω γήρατος, αλλά και για τη θεμελίωση συνταξιοδοτικού δικαιώματος λόγω αναπηρίας. Τούτο συνάγεται από τη γενική διατύπωση της παρ. 1 του άρθρου 40 του ίδιου νόμου (βλ. και εισηγητική έκθεση της διάταξης αυτής), η οποία μεταξύ των χρόνων που λογίζονται ως χρόνοι ασφάλισης περιλαμβάνει και τον χρόνο επιδότησης λόγω ασθένειας ή τακτικής ανεργίας, χωρίς να τον συνδέει ειδικώς με την περίπτωση της συνταξιοδότησης λόγω γήρατος. Συνάγεται επίσης από τη φύση του ασφαλιστέου κινδύνου στην περίπτωση της αναπηρίας (ανικανότητα), αλλά και από τον δικαιολογητικό λόγο για τον οποίο συνυπολογίζονται στον χρόνο ασφάλισης οι ημέρες επιδότησης λόγω ασθένειας ή τακτικής ανεργίας (αποχή του ασφαλισμένου από την εργασία του όχι από υπαιτιότητά του), λόγο που συντρέχει τόσο στην περίπτωση της συνταξιοδότησης λόγω γήρατος, όσο και στην περίπτωση της συνταξιοδότησης λόγω αναπηρίας, ώστε να είναι απολύτως δικαιολογημένη η αντιμετώπιση από το νομοθέτη των περιπτώσεων αυτών κατά ενιαίο τρόπο (πρβλ. ΣτΕ 4292/2013, 1975/2006 7μ., πρβλ. ΔΕφΧαν 190/2017, 41/2016, ΔΕφΑθ 3075/2016). Περαιτέρω, ο υπολογισμός των ημερών αυτών (επιδότησης λόγω ασθένειας ή τακτικής ανεργίας) γίνεται μόνο για τη συμπλήρωση του τιθέμενου από το νόμο ορίου ημερών εργασίας σε ολόκληρο τον ασφαλιστικό βίο του ως προϋπόθεση για τη χορήγηση σύνταξης λόγω αναπηρίας (πρβλ. ΣτΕ 1306/2004, 1414/2001, 1220/1992, 3447/1992, βλ. ΔΕφΧαν 190/2017).

6. Επειδή, στην προκειμένη περίπτωση, από τα στοιχεία της δικογραφίας προκύπτουν τα εξής: Ο προσφεύγων, γεννηθείς στις 11.6.1968, πραγματοποίησε στην ασφάλιση του Ι.Κ.Α. και του Ι.Κ.Α. – Ε.Τ.Ε.Α.Μ. 1.513 ημέρες εργασίας, κατά τη χρονική περίοδο από τον 3ο/1996 έως τον 9ο/2009. Με τις υπ’ αριθμ. 16647 και 16648/12.10.2009 αιτήσεις που υπέβαλε ο ανωτέρω ενώπιον των αρμοδίων ασφαλιστικών οργάνων του Ιδρύματος, ζήτησε να του απονεμηθεί κύρια και επικουρική σύνταξη, αντίστοιχα, λόγω αναπηρίας. Κατόπιν τούτου, παραπέμφθηκε στην 4η Πρωτοβάθμια Υγειονομική Επιτροπή (Α.Υ.Ε.) του Περιφερειακού Υποκαταστήματος Συντάξεων του Ι.Κ.Α., η οποία, με την υπ’ αριθμ. 815/21.4.2010 γνωμάτευσή της, αποφάνθηκε ότι ο ασφαλισμένος έπασχε από: «οστεοσάρκωμα (χονδροσάρκωμα) λεκάνης (δεξ.)» και προσδιόρισε το συνολικό ποσοστό αναπηρίας του σε 80%, κατά ιατρική πρόβλεψη, για το χρονικό διάστημα από 12.10.2009 έως 31.10.2010. Κατόπιν προσφυγής του Διευθυντή του Τοπικού Υποκαταστήματος του Ι.Κ.Α.-Ε.Τ.Α.Μ. Πατησίων, η 1η Δευτεροβάθμια Υγειονομική Επιτροπή (Β.Υ.Ε.) Αναπηριών του Ι.Κ.Α.-Ε.Τ.Α.Μ. Πατησίων επικύρωσε την ως άνω γνωμάτευση της Α.Υ.Ε. προσδιορίζοντας το συνολικό ποσοστό αναπηρίας του σε 80%, για το χρονικό διάστημα από 12.10.2009 έως 31.10.2010. Ακολούθως, ο Διευθυντής του Β΄ Τοπικού Υποκαταστήματος Μισθωτών Αττικής – Αθηνών Κεντρικού Τομέα του Ε.Φ.Κ.Α., με τις υπ’ αριθμ. 2875 και 2876/9.10.2017 αποφάσεις του, αφού έλαβε υπόψη, αφενός, το από 14.7.2017 έντυπο ανακεφαλαίωσης ημερών εργασίας του προσφεύγοντος, από το οποίο προέκυπτε ότι ο εν λόγω ασφαλισμένος είχε πραγματοποιήσει 1.513 ημέρες ασφάλισης από τον 3ο/1996 έως τον 9ο/2009 και, αφετέρου, ότι αυτός δεν είχε πραγματοποιήσει τουλάχιστον 600 ημέρες ασφάλισης μέσα στην τελευταία πενταετία (2004-2008, 368 ημέρες ασφάλισης ή 2005-2009, 513 ημέρες ασφάλισης) πριν καταστεί ανάπηρος κατά το άρθρο 27 παρ. 4 εδ. β’ του ν. 1902/1990, απέρριψε το αίτημα για χορήγηση σε αυτόν, αντίστοιχα, κύριας και επικουρικής σύνταξης. Κατά των ανωτέρω αποφάσεων ο προσφεύγων άσκησε τις υπ’ αριθμ. 18676 και 18677/28.12.2017 ενστάσεις του, προβάλλοντας ότι κατά την τελευταία πενταετία πριν καταστεί ανάπηρος (Οκτώβριος 2004 έως Οκτώβριο 2009), είχε 437,40 ημέρες εργασίας και ότι σε αυτές θα έπρεπε να συνυπολογισθούν έως 200 ημέρες από τις συνολικά 238 για τις οποίες είχε επιδοτηθεί λόγω ασθένειας. Οι ανωτέρω ενστάσεις του προσφεύγοντος απορρίφθηκαν, αντίστοιχα, με τις υπ’αριθμ. 251 και 252/συν.43/21.9.2018 αποφάσεις της Α΄ Τοπικής Διοικητικής Επιτροπής (Τ.Δ.Ε.) του Β΄ Τοπικού Υποκαταστήματος Μισθωτών Αττικής – Κεντρικού Τομέα του Ε.Φ.Κ.Α.

7. Επειδή, με την κρινόμενη προσφυγή, ο προσφεύγων ζητεί την ακύρωση της προσβαλλόμενης απόφασης προκειμένου να του χορηγηθεί κύρια σύνταξη λόγω αναπηρίας, προβάλλοντας ότι πληρούσε την χρονική προϋπόθεση των 600 ημερών ασφάλισης κατά την πενταετία πριν την υποβολή της σχετικής αίτησής του (2004-2009) με συνυπολογισμό των 200 ημερών εκ των συνολικά 238 ημερών επιδότησης λόγω ασθενείας. Αντιθέτως, το καθ’ ου η προσφυγή με το νομοτύπως από 9.11.2021 κατατεθέν υπόμνημά του ζητεί την απόρριψη της προσφυγής. 8. Επειδή, με τα δεδομένα αυτά και σύμφωνα με όσα εκτέθηκαν στη μείζονα σκέψη της παρούσας, το Δικαστήριο λαμβάνει υπόψη ότι ο προσφεύγων, ασφαλισμένος μετά την 1η.1.1993, είχε πραγματοποιήσει στην ασφάλιση του Ιδρύματος 1513 ημέρες εργασίας από τον 3ο/1996 έως και τον 9ο/2009 (βλ.σχ. την με ημερομηνία 14.7.2017 ανακεφαλαίωση από αρμόδιο όργανο του καθ’ ου η προσφυγή). Όπως δε προκύπτει από την ημερομηνία 18.9.2018 κατάσταση επιδοτήσεων ασφαλισμένου του Τμήματος Παροχών Ασθενείας του καθ’ ου η προσφυγή ασφαλιστικού φορέα, κατά την πενταετία προτού καταστεί ανάπηρος (2005-2009) ο προσφεύγων είχε επιδοτηθεί για 235 ημέρες λόγω ασθένειας, (ήτοι, αναλυτικά, κατά το χρονικό διάστημα από 15.3.2005 έως 29.3.2005 για 15 ημέρες ασθενείας, κατά το χρονικό διάστημα από 16.10.2005 έως 15.11.2005 για 31 ημέρες ασθενείας, κατά το χρονικό διάστημα από 10.10.2007 έως 13.12.2007 για 65 ημέρες ασθενείας, κατά το χρονικό διάστημα από 1.1.2008 έως 25.4.2008 για 116 ημέρες ασθενείας και κατά το χρονικό διάστημα από 13.3.2009 έως 20.3.2009 για 8 ημέρες ασθενείας). Ενόψει των ανωτέρω, λαμβάνοντας, περαιτέρω, υπόψη ότι: α) ο προσφεύγων, έχοντας πραγματοποιήσει 1513 ημέρες πραγματικής εργασίας, όπως, εξάλλου, δεν αμφισβητείται, πληροί την πρώτη (χρονική) προϋπόθεση της πραγματοποίησης τουλάχιστον 1.500 ημερών εργασίας για τη θεμελίωση δικαιώματος σύνταξης λόγω αναπηρίας, κατά το εδ. α΄ της περ. β΄ της παρ. 1 του άρθρου 25 του ν. 2084/1992, β) βάσει όσων έγιναν ερμηνευτικώς δεκτά στην τέταρτη σκέψη της παρούσας, οι ημέρες επιδότησης λόγω ασθένειας προστίθενται στις ημέρες πραγματικής απασχόλησης, ακόμη και στην περίπτωση της συνταξιοδότησης λόγω αναπηρίας, σύμφωνα δε με το εδ. β΄ της περ. β΄ της παρ. 1 του άρθρου 25 του ίδιου νόμου, η περίοδος των – αμέσως προηγούμενων του χρόνου εκδήλωσης της αναπηρίας – πέντε ετών, εντός των οποίων πρέπει να έχουν πραγματοποιηθεί 600 από τις ημέρες εργασίας του αιτούντος σύνταξη λόγω αναπηρίας, επεκτείνεται για τον αντίστοιχο προς την επιδότηση χρόνο και γ) στην προκειμένη περίπτωση, δεδομένου ότι ο προσφεύγων επιδοτήθηκε, λόγω ασθένειας, συνολικά 235 ημέρες εργασίας, κρίσιμος χρόνος, εντός του οποίου πρέπει να έχουν πραγματοποιηθεί οι 600 ημέρες εργασίας, καθίσταται το χρονικό διάστημα από τον 5ο/2004 έως και το 2009. Κατά τα έτη αυτά, ο προσφεύγων, σύμφωνα με την προαναφερόμενη ανακεφαλαίωση ημερών εργασίας του καθ’ ου η προσφυγή, σε συνδυασμό με τον από 19.9.2018 λογαριασμό ασφαλισμένου που υπάρχει στο φάκελο της δικογραφίας, πραγματοποίησε (85 + 120 + 124 +16+ 23 + 128 =) 496 ημέρες εργασίας, οι οποίες ενόψει και της προσμέτρησης των 235 ημερών επιδότησης, ανέρχονται συνολικά σε 731 ημέρες, πληρουμένης και της δεύτερης χρονικής προϋπόθεσης του εδ. α΄ της περ. β΄ της παρ. 1 του άρθρου 25 του ν. 2084/1992, το Δικαστήριο κρίνει ότι πληροί τις χρονικές προϋποθέσεις, που απαιτούνται από την ανωτέρω διάταξη για τη θεμελίωση δικαιώματος κύριας σύνταξης λόγω αναπηρίας.