Αριθμός Απόφασης: ΑΔ114/2026

ΑΚΥΡΩΤΙΚΗ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ

1. Επειδή, με την κρινόμενη αίτηση ακύρωσης, για την άσκηση της οποίας έχει κατατεθεί το νόμιμο παράβολο …. οι αιτούντες, παλαιστινιακής καταγωγής, ζητούν, παραδεκτώς, την ακύρωση της υπ’ αριθμ. …… απόφασης του Γενικού Προξενείου της Ελλάδας στο Κάιρο Αιγύπτου, με την οποία απορρίφθηκε αίτημα για την χορήγηση θεώρησης εισόδου της πρώτης με σκοπό την οικογενειακή επανένωσή της με τον δεύτερο (σύζυγό της) στο ελληνικό έδαφος.

12. Επειδή, στην προκειμένη περίπτωση, από το σώμα του τυποποιημένου υποδείγματος της προσβαλλόμενης απόφασης προκύπτει ότι η εκδούσα προξενική αρχή απέρριψε την αίτηση της πρώτης αιτούσας για λόγους, που εμπίπτουν στους απαριθμούμενους στο άρθρο 9 του Π.Δ. 131/2006. Ωστόσο, ούτε από την διατύπωση της αιτιολογίας της απόφασης (όπως επί λέξει παρατέθηκε στην 9η σκέψη), αλλά ούτε και από κάποιο στοιχείο του φακέλου (ή συνδυασμό τέτοιων) προκύπτει, κατά τρόπο συγκεκριμένο και ακριβή, ποιά είναι και σε τί αφορούν τα εξειδικευμένα εκείνα στοιχεία, επί τη βάσει των οποίων η προξενική αρχή ήχθη στην ανωτέρω (αρνητική, ως προς το ένδικο αίτημα) κρίση. Ειδικότερα, τόσο στα στοιχεία 5 και 12 του τυποποιημένου υποδείγματος της προσβαλλόμενης, όσο και στις χειρόγραφες παρατηρήσεις, επί του τελευταίου, κατά γενικό, μόνον, τρόπο αναφέρεται ότι δεν διαπιστώθηκαν ισχυροί δεσμοί μεταξύ των δύο συζύγων, καθώς και ότι στην υπηρεσία παρασχέθηκαν μη αξιόπιστες πληροφορίες, ως προς το σκοπό της παραμονής της ανωτέρω στην Ελλάδα ο οποίος, κατά την προξενική αρχή, δεν διαπιστώθηκε. Επιπλέον, στο με αριθμ. πρωτ. …. συμπληρωματικό έγγραφο της τελευταίας εκτίθεται ότι, στις 30-10-2023, οι αιτούντες υπεβλήθησαν σε νέα κοινή συνέντευξη, κατά την οποία υπέπεσαν σε αντιφάσεις σχετικά με θέματα των παιδιών και της περιουσίας τους, χωρίς, ωστόσο, να μνημονεύονται -έστω αποσπασματικά- συγκεκριμένα πραγματικά περιστατικά από την συνέντευξη αυτή, που θα μπορούσαν να τεκμηριώσουν τον αντιφατικό, κατά την προξενική αρχή, χαρακτήρα των απαντήσεων των αιτούντων και, συνακολούθως, την κρίση, που διατυπώνεται στο εν λόγω έγγραφο περί του ότι υφίσταται χαλαρή οικογενειακή σχέση μεταξύ τους και χλιαρή επιθυμία για επανένωση. Άλλωστε, ούτε από το προαναφερόμενο έγγραφο, αλλά ούτε και από τον φάκελο της υπόθεσης εν γένει προκύπτει ότι για την εν λόγω (από 30-10-2023) συνέντευξη -διεξαχθείσα, μάλιστα, λίγους μήνες μετά την από 24-01-2023 πρώτη συνέντευξη της πρώτης αιτούσας, κατά την οποία η ίδια αρχή είχε διακριβώσει την ύπαρξη οικογενειακής σχέσης με τον δεύτερο αιτούντα (βλ. σχ. το με αριθμ πρωτ. …. έγγραφο της Γενικής Προξένου του Καϊρου)- συντάχθηκε σχετικό πρακτικό και, επομένως δεν καθίσταται δυνατή για το Δικαστήριο η αξιολόγηση των ερωτοαποκρίσεων, που έλαβαν χώρα και, συνακολούθως η νομιμότητα της αιτιολογίας της προσβαλλόμενης απόφασης, όπως επιχειρείται να συμπληρωθεί από την καθ’ ης η κρινόμενη αίτηση. Μόνη δε η αναφερόμενη καθυστέρηση της (πρώτης) αιτούσας να επικοινωνήσει με την προξενική αρχή για την υποβολή αίτησης θεώρησης εισόδου, η επιθυμία αυτής να ταξιδέψει σε άλλη χώρα για να βοηθήσει την έγκυο κόρη της και η μη γνώση της ελληνικής γλώσσας από τον (δεύτερο) αιτούντα, και αληθή υποτιθέμενα, δεν παρίστανται, κατά την κρίση του Δικαστηρίου, στοιχεία ικανά, να ανατρέψουν την ανωτέρω παραδοχή. Με τα δεδομένα αυτά, το Δικαστήριο κρίνει ότι η προσβαλλόμενη πράξη, με την οποία απορρίφθηκε αίτημα της πρώτης αιτούσας για την θεώρηση εισόδου της στο ελληνικό έδαφος με σκοπό την οικογενειακή επανένωση με τον δεύτερο αιτούντα στερείται, νόμιμης αιτιολογίας και για το λόγο αυτό, ο οποίος βασίμως προβάλλεται, η κρινόμενη αίτηση πρέπει να γίνει δεκτή, όσα δε περί του αντιθέτου προβάλλονται δεν ευσταθούν και πρέπει να απορριφθούν.

13. Επειδή, κατ’ ακολουθίαν, πρέπει να γίνει δεκτή η αίτηση ακύρωσης, να ακυρωθεί η προσβαλλόμενη απόφαση και να αναπεμφθεί η υπόθεση στη Διοίκηση, για νέα νόμιμη κρίση, κατά τα ειδικότερα διαλαμβανόμενα στο σκεπτικό.